Een blog van terugblikken en vooruitkijken

De decembermaand is traditiegetrouw een tijd van reflectie, een tijd van terugblikken en vooruitkijken. De één kijkt met veel plezier terug op het afgelopen jaar, de ander kijkt liever vooruit.  De laatste maanden van het jaar betekenen voor de tennisprofessionals een welverdiende periode van ontspanning en tijd voor familie en vrienden. Maar ook een periode waarbij men hard kan, of beter gezegd móét, werken om in 2017 een volgende stap te kunnen maken. Dit kunnen technische, tactische of fysieke aspecten zijn. Gelijk al over een paar weken tijdens het eerste Grand Slam toernooi van het jaar, de Australian Open, moet alles eigenlijk samenkomen.

Big Four… of toch Big Five?

2017 belooft een interessant tennisjaar te worden. Eigenlijk zeggen we dat altijd wel aan het begin van een nieuw seizoen, maar aankomend tennisjaar is het interessant te zien óf en zo ja, hoe dominant de afgelopen jaren de praktisch ongenaakbare Big Four (Djokovic, Murray, Federer en Nadal) zal zijn. Kijkend naar eindzeges in de Grand Slams, zou je met Stanislas Wawrinka al kunnen spreken van de Big Five.

Djokovic

Djokovic’ dominantie is het afgelopen jaar significant minder geworden; de breuk met succescoach Boris Becker zal geen heel grote invloed hebben op de prestaties van de succesvolle Serviër. De kern van Djokovic’ team blijft tenslotte in tact en het glutenvrije dieet zal hij ook in 2017 gewoon volgen. Momenteel experimenteert en ontwikkelt hij zich op spiritueel vlak. Of dit zijn prestaties een grote impuls zal geven, moet de praktijk uitwijzen. Volgens zijn inmiddels ex-coach Becker moet Djokovic ‘gewoon harder trainer’. Zijn spirituele zoektocht zal hem echter als mens ongetwijfeld meer rust en balans bieden en als topsporter, die voortdurend onderweg is en in de schijnwerpers staat, zal hem dit ook zeker iets brengen. Ook Djokovic zelf is zich ongetwijfeld bewust van de arbeid die hij óp de baan moet leveren. Djokovic is en zal voorlopig iemand blijven om altijd rekening mee te houden en zal ook in 2017 tijdens alle grote toernooien moeilijk te kloppen zijn.

Murray

Dat rust en stabiliteit een topsporter goed doet, heeft Andy Murray het afgelopen jaar bewezen. Het huwelijk met Kim Sears en de geboorte van zijn dochter hebben de Schot bijzonder goed gedaan; 2016 was zonder enige twijfel het beste tennisjaar uit zijn loopbaan, het jaar eindigend als nummer 1 van de wereld. Andy Murray is als geen ander in staat om zijn seizoen zo in te delen dat hij er tijdens de écht belangrijke toernooien, de Master Series en uiteraard de Grand Slams, altijd staat en zijn beste tennis laat zien. Hij zal ook in 2017 mopperend en soms sjokkend over de baan bewegen, maar het hoort (helaas) bij hem en ik verwacht dat hij ook in 2017 vele grote titels op zijn naam zal schrijven en die nummer 1 positie op de wereld ranglijst met hand en tand zal verdedigen.

Federer

Roger Federer, de stylist pur sang, had voor het eerst in zijn carrière te kampen met serieus en langdurig blessureleed. Een voor hem moeilijk maar weloverwogen besluit om even afstand te nemen en zich in alle rust voor te bereiden op het komende seizoen, een seizoen waar hij na zoveel jaar toptennis nog steeds zin in heeft en zich ogenschijnlijk moeiteloos geestelijk voor op kan laden. Federer’s dominantie zal niet meer terugkomen, maar als hij goed naar zijn lichaam luistert en zijn kalender slim indeelt, kan Federer nog steeds grote titels winnen. De winst op ‘zijn’ Wimbledon lijkt mij zijn grootste en meest voor de hand liggende ambitie, maar dan zal de gehele voorbereiding moeten kloppen. Het gravelseizoen mag niet te grote fysieke wissel trekken en eigenlijk moet het gravelseizoen ook al in het teken van de gedroomde winst op het heilige gras moeten staan. Als tennisliefhebber zijn we dankbaar dat we de balvirtuoos ook in 2017 weer te bewonderen is.

Nadal

Rafael Nadal zal niets liever willen dan weer eens een heel jaar mee draaien zonder fysiek ongemak. Zijn vele jaren loodzware ‘werk-tennis’ hebben, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Federer die het van zijn verfijnde techniek moet hebben, zijn tol geëist. Zijn lichaam smeekt hem geregeld om rustig(er) aan, maar de roep van zijn leeuwenhart en -geest is gelukkig nog altijd sterker. Dit jaar wordt bij naast Oom Toni bijgestaan door Carlos Moya, die na een succesvolle periode aan de zijde van Milos Raonic, zijn goede vriend Rafa weer aan de top terug wil brengen. Het verval van Nadal op de wereld ranglijst is absoluut niet toe te schrijven aan het conservatieve begeleidingsteam van Nadal, maar het zegt veel over Nadal’s drang om weer grote finales te spelen en te winnen. Als Moya zijn plek vindt in het team, zal hij zeker van toegevoegde waarde voor Nadal én oom Toni zijn.

Wawrinka

Zal Wawrinka ook dit jaar met een (onverwachte) Grand Slam zege aan de haal gaan? Ik durf het te betwijfelen, maar het (recente) verleden heeft bewezen dat hij hiertoe in staat is. In het tijdperk van de ‘Big Four’ is het sowieso al een wereldprestatie dat hij meerdere Grand Slams op zijn naam heeft staan. In 2017 is Stan the Man een man om rekening mee te houden en in absolute topvorm een heel, heel moeilijk te kloppen man.

Raonic

Eerder genoemde Milos Raonic moet het dit seizoen dus zonder de kennis en kunde van Moya doen, maar de boomlange en stoïcijnse Canadees heeft voor dit jaar Richard Krajicek aan zijn team toegevoegd. Een interessant en voor mij verrassend besluit. Ik ben heel benieuwd hoe dit uit gaat pakken. Ondanks dat er natuurlijk parallellen te trekken zijn tussen de twee, zal veel afhangen van de echte chemie tussen de twee. Krajicek kan natuurlijk terugkijken op een prachtige loopbaan en functioneert al vele jaren als succesvol en gerespecteerd toernooi-directeur. Zijn kwaliteit als coach moet nog echter blijken. De samenwerking met Stanislas Wawrinka bleek verre van succesvol, maar dat hoeft niet direct iets te zeggen over de samenwerking met de Canadees. Ik heb eerlijk gezegd mijn twijfels, maar ik zal direct en met veel genoegen mijn ongelijk toegeven als Krajicek, Raonic aan een paar Master titels of misschien zelfs wel aan zijn eerste Grand Slam zege helpt.  Wimbledon 2017 met Raonic als winnaar acht ik, als alles klopt, niet volledig uitgesloten.

Nishikori en de rest

Van de overige top 10 spelers ben ik benieuwd naar de prestaties van Kei Nishikori, die zonder echt opvallende resultaten toch stevig op de 5e plaats van de wereld ranglijst staat. Kan hij nog een stap maken of blijkt dit zijn plafond? Tomas Berdych, momenteel nog op het randje van de top 10 zal naar mijn verwachting uit de top 10 verdwijnen en het jaar ergens tussen plaats 10 en 25 eindigen. Marin Cilic, ietwat saai of in de ogen van anderen misschien gewoon heel degelijk, is iemand die ook in 2017 een steady seizoen kan draaien en daarmee moeiteloos in de top 15 en misschien zelfs ook weer in de top 10 kan eindigen. Kan Dominic Thiem zijn top 10 status waarmaken? Hij zal nog stappen moeten maken, maar ik ben er van overtuigd, dat het volledige potentieel van deze nog relatief jonge Oostenrijker nog zeker niet benut is.

Dimitrov

Het eeuwige talent Dimitrov? Elk jaar vraag ik me af hoe het hem zal vergaan en ook nu kan weer vriezen, maar ook dooien. Naar mijn idee had hij dé stap al eerder moeten maken. Top 20 is ook nu weer realistisch, maar los van de vergelijking met de techniek van Roger Federer, zal de vergelijking qua prestaties nooit opgaan.

Kyrgios

Kijkend naar kandidaten voor een plek in de top 10, acht ik Nick Kyrgios in staat om dit in 2017 te realiseren. De man uit Australië is ondanks zijn nog prille loopbaan nu al synoniem voor controversen en you either love him or you hate him. In 2016 vaak en terecht verguisd en bestraft. De ATP legde hem meerdere malen een straf op, waaronder zelfs een verplicht aantal bezoeken aan een sportpsycholoog. De financiele straffen zullen weinig indruk hebben gemaakt, maar deze straf kan nog wel eens één van de beste dingen zijn, die hem is overkomen. Want als Kyrgios zowel qua emoties als qua tacktiek minder roekeloos wordt, kan hij dit jaar echt grote stappen zetten en vervolgens in de loop der jaren een vaste klant in de mondiale top 5 worden. Maar hierbij ligt de nadruk wel op áls… De Australian Open is direct een zware maar misschien tegelijkertijd bevrijdende beproeving voor deze flamboyante Aussie.

New kids

Any new kids on the block? Een vrij brede groep jonge spelers klopte in 2016 op de deur van de wereldtop, soms hard soms iets meer bescheiden. Met belangstelling kijk ik naar de prestaties van Alexander Zverer (nr. 24 van de wereld), Borna Coric (nr. 48) en Taylor Fritz (nr. 76). Een aantal namen uit een nog bredere groep jonge talenten die zich in 2017 zouden kunnen gaan nestelen in top 25.

De Nederlanders

En de Nederlanders? Ik kan er, helaas, kort over zijn; ik verwacht dat ‘we’ ook in 2017 een heel, heel bescheiden rol gaan spelen. De ontwikkelingen binnen de KNLTB juich ik toe, maar dit zal pas over een paar jaar, hopelijk, zijn vruchten afwerpen. Met Paul Haarhuis als nieuwe Davis Cup captain kunnen we wellicht in teamverband voor een stunt zorgen, maar voor de rest zal het leven op de tour veelal anoniem en eenzaam blijven. Wel spreek ik mijn respect uit voor Robin Haase; ik ben weliswaar geen groot fan van Neerlands beste tennisser, maar ik heb toch veel bewondering dat hij zijn positie rond plaats 60 heeft kunnen handhaven in een jaar, dat veel weg had van een bizarre horror-film.

Ook ik heb geen glazen bol en gelukkig maar, want ik wil ‘gewoon’ kunnen genieten van een jaar vol epische gevechten, heroïsche overwinningen en weer een jaar tennishistorie! Ja, daar kijk ík naar uit.

Auteur
Gepubliceerd
8 maanden geleden
Categoriën
Pro Tour
Reacties
Geen reacties
Geschreven door Richard Min
Richard Min – 40 jaar oud, geboren en getogen in Velsen (NH) en momenteel woonachtig in het duinrijke Schoorl. Vanaf zijn jongste jaren is hij gefascineerd geraakt door de tennissport. Menig uurtje bracht hij na schooltijd met zijn tennisracket en een paar oude ballen door op het schoolplein; nog veel meer tijd bracht hij echter door op tennisverening L.T.C. De Heerenduinen, waar hij zich al snel ontwikkelde tot fanatiek wedstrijdtennisser. Zijn interesse voor de tennissport bleek niet alleen te liggen op het actief beoefenen van de sport zelf. Ook als vrijwilliger binnen de vereniging werd hij steeds actiever. Via diverse commissies werd Richard uiteindelijk benoemd tot Bestuursvoorzitter, wat hem tot één van de jongste voorzitters binnen de KNLTB maakte. Na een periode van 4 jaar gaf hij, mede ingegeven door een verhuizing en een druk bestaan als zelfstandig ondernemer, de voorzittershamer door. Richard bestempelt zichzelf als echte sportfanaat, waarbij zijn liefde voor de tennissport altijd de onbetwiste nummer 1 is geweest. Via ilovetennis.nl hoopt hij in contact te komen met andere gepassioneerden, om vernieuwende visies op alle facetten van de tennissport te ontwikkelen en te delen. Zijn stip op de horizon is het creëren van een platform, waar nieuwe inzichten ontstaan die de tennissport, zowel op recreatief als competitief niveau, verder helpen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *